pRemY's profilep r e m yPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 01 กัวลา ..สี่ปีต่อมา...อีแอร์ไปกัวลาลัมเปอร์มาค่ะ
อยากจะบอกว่าเป็นกัวลาครั้งที่สองในรอบสี่ปี
ครั้งแรกหรอคะ ก็นู่นเลย ....สี่ปีก่อนเมื่อเริ่มบินใหม่ๆ
สิ่งเดียวที่จำได้คือโรงแรมเทรดเดอร์ที่ฮิโซมากๆ ห้องสวยหรูอลังการ
เรียกว่าเป็นโรงแรมที่เริดสุดเท่าที่เอทิฮัดเคยให้พักเลย
โลเคชั่นล้ำด้วยนะเคอะ เดินออกไปเจอห้างเลยทีเดียว
ป้าเดินแล้วแฮปปี้มากเพราะใกล้รองเท้าวินชี่ (ที่เมืองไทยราคาแพงตับนะค่ะ)
ตอนนี้ มันเปลี่ยนโรงแรมมาเป็นคราวน์ พลาซ่าแทนแล้ว
แต่ความอลังการของห้องมันไม่ต่างกันเลย ..กว้างใหญ่อลังพร้อมน้องอ่าง
อันโตบิ๊กเบิ้ม ...จนเราพร้อมกลายร่างเป็นน้องโลมาน้อยหรือวาฬยักษ์
ลงไปกลิ้งเกลือกนะแหละ...
อุ้ย ทำไมข้ามไปเรื่องโรงแรมก่อนละนั่น
กลับมาเรื่องไฟลต์
อันนี้เป็นไฟลต์ที่ลูกเรือดีขั้นเทพไฟลต์หนึ่งของปีเลย
ทุกคนน่ารัก เจอร์เริด กัปตันดี ลูกเรือดี
ทำให้รู้สึกแปลกๆไม่คุ้นชิน
ปกติแล้ว เมื่อสิ่งใดดี สิ่งอื่นต้องแย่
ไม่ต้องหวังว่าทุกคนจะดีมาก
ปกติจะมีเลวมาก แจมอยู่ในทุกไฟลต์
อันนี้เริดมากทุกสิ่งอัน คุยกันเฮฮามาก
ลืมบอกไป ดิชั้นบินกับไอ้นก ...หรือแฝดพี่ของดิชั้นเอง
คราวที่แล้วจะบินกับมัน แต่ดิชั้นชิงลาป่วยไป
ทุกวันนี้มันยังก่นด่าดิชั้นอยู่
พร้อมแช่งสารพัดว่าห้ามป่วยหนีมัน
ไม่อยากจะบอกว่าใครจะป่วยยะ นี่มันกัวลานะ
เชอะ
บนไฟลต์ ดิชั้นเป็นครัวชั้นธุรกิจ
ไอ้นกเป็นนางพญาชั้นประหยัด จึงไม่ได้ทำงานด้วยกัน
แต่มีการเดินไปทักทายตบไหล่ตบตูดกันตลอดเวลา
นี่รวมถึงลูกเรือชั้นอื่นๆคนอื่นๆด้วย
นี่มันอะไรกัน ขบวนพาเหรดมาทำงานหรอะ
ผู้โดยสารก้อนะ ส่วนใหญ่ก็กัปตันสายการบินนี้
ที่บินกลับไปบ้านอะแหละ
สรุปว่าตั๋วไม่ได้มีไว้ขายคนอื่นชิมิ...ขายกันเองอยู่แถวนี้แหละ
ไปถึงกัวลาเวลาอุบาทว์มาก บ่ายสอง
กว่าจะให้ผู้โดยออก กว่าจะเคลียร์เครื่อง
กว่าจะรถติดวินาสสันตะโร กว่าจะถึงโรงแรม
ล่อไปบ่ายสี่ มันจะออกไปไหนได้ละนี่
ถ้าอ่านจากสเปซที่แล้ว
จะเข้าใจสังขารอีแอร์ยุคปัจจุบัน
แต่ทริปนี้เรามองตากับไอ้นกปริบๆ
แล้วต้องถอนใจทำตัวเด็กด้วยการออกเลย
ไม่งั้นจะเสียเวลามาก
ป้าอาระบิคที่ทำงานกับดิชั้นเมื่อรู้ว่าเราสองจะออกเลย
เพราะไม่งั้นร้านรวงมันจะปิดหมด
ถึงกับอุทานว่า "อู้ว ชั้นต้องเป็นลมคาห้างแน่ๆ"
ไม่อยากจะบอกว่า กรูก็ว่างั้นเหมือนกัน ...
เมื่อถึงห้องที่อลังการดังบอกไปแล้วต้นเรื่อง
ดิชั้นอดไม่ไหว ไหนๆก้อไหนๆ
แช่น้ำอาบ ทำบับเบิ้ลบาธเล่นละกัน
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ดิชั้นลงไปสายกุบกิบเลยค้าบ
วันนี้หลินจะมารับไปกินข้าวและเดินห้างตามประสา
เมื่อไปตามท้องถนน สังเกตได้ว่าเมืองเค้ามันจะเจริญทางวัตถุมากๆ
ตึมรามบ้านช่อง มันเป็นแข็งๆไปหมด
อธิบายไม่ถูก แต่รู้สึกว่าเป็นเมืองที่เจริญเร็วเกินกว่าจิตใจคน
คนไม่ค่อยมีน้ำใจ รีบๆเร่งๆ
คล้ายกรุงเทพ แต่เป็นแบบที่แย่กว่า
เพราะกรุงเทพมีความเป็นเมืองเก่าและทันสมัย
ถึงจะพุ่งทยานไปแต่ก็มีมุมโบราณหนะ
บอกไม่ถูก ...
เอ๊ะ ฟังดูมีหลักการที่ไร้เหตุผล
หลินพาเราไปที่ไชน่าทาวน์
แต่บ้านนี้เมืองนี้ ไชน่าทาวน์แม่งมีแต่อินเดียค่ะพี่น้อง
ไกด์หลินบอกว่าไชน่าทาวน์ไม่ค่อยมีคนจีน
เพราะว่าเค้าเปิดให้เช่า เลยกลายเป็นว่าไชน่าทาวน์เมืองเช่า
ที่มีแต่อินเดียๆๆๆๆๆๆ
มองไปมองมาเหมือนไม่ได้ทำไฟลต์มาหรอก
เหมือนอยู่อาบู้หนะแหละ....
แต่ว่า ร้านที่จะแนะนำวันนี้คือร้าน big mouth ..ที่มีรูปตาแป๊ะเป็นโลโก้
บะกุดเต๋อร่อยมากมาย...
ไม่นับอาหารอื่นๆที่เราสั่งมาอย่างหิวโฮก
ทุกสิ่งอันแสนอร่อย
ป้าฟาดกันเรียบ กินกับข้าวพร้อมกระเทียมสับพริกสับใส่ซีอิ๊ว
ปากเหม็นไปถึงไหหลำเลย
หลังจากอิ่มกันอ้วกแล้ว
หลินพาเดินไชน่าทาวน์ ที่เต็มไปด้วยกระเป๋าของก๊อป
ในรุ่นมหัศจรรย์ที่ตามติดช้อปกันมาเลย
ในสีสันนับหมื่นสีที่แม้แต่ช้อปยังคิดไม่ได้เลยมั้งนั่น
ทุกคนมีวิธีการขายที่อุบาทว์มาก
บ้างจะลากเข้าร้าน บ้างยืนเมี้ยนพวกตรู สันดรเอ๊ย...
เดินไปเดินมาเจอร้านน้องชานมไข่มุก อยากกิน
เลยขอเงินหม่ามี๊นก (เพราะดิชั้นไม่ได้แลกเงินมาค่ะ
ทริปนี้ยืมเจ๊เค้าตลอดแหละ)....
แต่หม่ามี๊นกอิ่มอ้วกจะแตกแล้วกินไม่ไหวเลยสมัครใจยืนดู
และดูดไปหนึ่งอึ๊กตอนเราบังคับ
แต่พอดิชั้นกินไปเยอะๆเข้าแล้วมันเข้าใจอารมณ์ไอ้นก
หลินเลยมีลูกทัวร์จุกอ้วกสองคนเดินตามช้าๆ
เพราะไม่สามารถเดินเร็วกว่านี้ไหว ของในไส้จะทะลักออก
จากนี้ไปเราจะไปเยือนห้างที่ชื่อคล้ายพาราก้อน...
เพื่อไปสักการะรองเท้าวินชี่
ดิชั้นทำการสักการะน้องรองเท้าโลฟเฟอร์ (แบบส้นแบนไว้
เดินช้อป คล้ายๆของทอดด์หนะ) ของวินชี่ พลัส
นัยว่าเป็นยี่ห้อไฮขึ้นของวินชี่ ราคาเลยแพงกว่าเท่านึง
แต่ก็ยังตกหลักพันต้นๆบาทนะคะ....
ไอ้นกนั่งมองดิชั้นลอง และเวิ่นเว้อว่าเอาสีอะไรดีอยู่นาน
แล้วจู่ๆชีก้อบอกว่า ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องมีสีขาวเบอร์แปด
ไอ้เราถึงกับเหวอ
การดูผู้อื่นลองทำให้ชีบรรลุถึงธรรมกันทีเดียว.....
วันรุ่งขึ้น เราต้องตื่นบ่ายสี่กว่าๆเพื่อทำไฟลต์กลับ
ก็ไม่มากไม่มาย ..ทั้งเราทั้งนก
ตื่นมาตรงเวลานั้นเลย
เรียกได้ว่านอนเก็บอัพเพราะการเดินเมื่อวานตามวัย
วันทั้งวันไม่ตื่นไปไหนไม่กินอะไร นอกจากสิ่งอันที่ซื้อมาเก็บไว้...
บนเครื่องก็เหมือนเดิม
ที่ไม่เหมือนคือเรามี VVIP เป็นคิงของมาเลย์นั่งมาด้วย
เพราะท่านจะเสด็จไปงาน F1 ที่อาบู้เชิญ
ป้าดดดดดดดดดดดดด
แต่ถึงยังไง เราก็ไม่เกร็งเท่าหากเป็นพระราชวงค์ไทยเสด็จหรอก
ทำตัวมิใคร่ถูก
ขากลับที่เหลือก็เหมือนขาไป ...ลูกเรือดีก้อเม้ามันกันไป
จบข่าวกับกัวลาหมดแรงแต่เพียงเท่านี้
TrackbacksWeblogs that reference this entry
|
|
|
