pRemY's profilep r e m yPhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
October 23 ฤาว่าตรูจะแก่ขึ้นนนนขออัพด้วยความพิศวงงงงวยของชีวิต
เมื่อผ่านพ้นการบินมาได้ อ๊ะ..สี่ปี
วงจรอุบาทว์ก็เกิดขึ้นกับชีวิตเรา
เป็นเพราะอายุมากขึ้น หรือว่ากำลังวังชามันลดน้อยลง
หรือว่าเพราะไปมาหมดแล้ว (ชิส์ไม่จริงสักหน่อย) หรือว่าอะไรก็ตามแต่
ปีนี้เป็นปีที่เที่ยวไม่สนุกเอาซะเลย..
(สงสัยมัวแต่ไปผ่อนบ้านดูบ้านซ่อมบ้านซะมากกว่า)
ปกติแล้ว เมื่อเริ่มบินแรกๆ ดิชั้นและผองเพื่อนเที่ยวกันระนาวนม
ไม่มีทริปไหนไม่ออก
การออกของเราคือ แลนด์ตอนเช้าปุ๊บ
จัดไปอย่าให้เสีย เก็บของออกเที่ยวทันที แล้วค่อยดึกๆกลับมาเอาหัวลงหมอน
สลบไป เพื่อที่จะออกเที่ยวใหม่ในวันรุ่งขึ้นแต่เช้าตรู่เหมือนเดิม..
ไม่มีการเสียเวลาด้วยการขอนอนก่อนออกเด็ดๆ
เวลาผ่านไป...
ปัจจุบัน ณ กาล...
ต่อให้เป็นไฟลต์กรุงเทพ ที่รู้ๆกันอยู่ว่ามีเวลาแค่ 24 ชั่วโมง
หาใดจะยอมเสียเวลาเพื่อการนอน เราต้องใช้เวลาน้อยนิดให้คุ้ม
มาที ไปมันสารพัดทิศ เล่นเอาเพื่อนฝูงงงงวยมากว่าจะไปไหนกะหนักกะหนา..
ชิส์ ทำไม่ได้แล้วย่ะ
ตอนนี้แลนด์ปุ๊บ ป้าต้องขอเอนกายสัก 1-2 ชั่วโมง เพื่อต่ออายุสังขารให้อยู่รอดไปวันๆ
แล้วไม่ต้องพูดถึงการใช้ชีวิตหัวหกก้นขวิดเช่นกลับมาเที่ยงคืนเพื่อตื่นตีสี่เด็ดขาด
ไม่มีวันนั้นแล้วละ
นับไปเลยว่าป้าต้องนอนแปดชั่วโมง ไม่งั้นฟังก์ชั่นสมองจากที่ไม่ทำงานเต็มร้อยอยู่แล้ว
จะเหลือแค่สามสิบ...อนาจจิต...
ตอนแรกนึกว่าเป็นอยู่คนเดียว
แต่จากการทำวิจัย สัมภาษณ์คนเที่ยวเป็นน้ำเหมือนเราๆมาหลายคน
ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า จริง กูยอม..
ไม่สามารถแล้วจริงๆ...
สงสัยจะแรดมากเกินไปตอนบินใหม่ๆ..
ตอนนี้กำลังวังชาดับสุญ
มีที่ไหน บินเมล์เบิร์น พัก 30 ชั่วโมง
ป้านอนไปก้อ 24 ชั่วโมงแล้ว เรียกว่าสลบกันตั้งแต่หัวเครื่อง
ยันท้ายเครื่องกันเลยทีเดียว
เฮ้อ....เศร้าหวะ...
มาอัพให้เจ็บปวดเล่นๆแล้วก็จากไปอย่างสงบ...สวัสดี Comments (2)
TrackbacksWeblogs that reference this entry
|
|
|