pRemY's profilep r e m yPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
May 31 บองชู่ว์ มาดาม.... แม๊กซี่ บูกู.....ในเมื่อคนเราจะไปปักกิ่งกับป้านอร์ทมาแล้ว
แต่ไม่พอ เดี๋ยวนี้โปรโมชั่นรีเคสหนึ่งแถมฟรีหนึ่งระบาดมาถึงชาวเรา
ดิชั้นต้องไปปารีสกับป้าเค้าอีกไฟลต์หนึ่งค่ะ
จุดนี้คือการบินด้วยกันเจ็ดวันติดแล้ว
ต่อไปบินคนเดียวเหงาแน่เลยตู....
ทริปนี้ประกอบไปด้วยสี่ลูกเรือจากไฟลต์ปักกิ่ง
แถม FO มาอีกคน... ดิชั้นว่ามันนิสัยประหลาดๆ หน้าหม้อแปลกๆ
แต่เป็นเฉพาะเป็นคนผมทองนะคะ.. ไม่รุจะว่าไงเหมือนกัน...
บนไฟลต์ไม่มีอะไรมาก นอกจากว่าเมื่อดิชั้นกลับสู่โซนที่ชอบ ชีวิตที่ใช่
(ชั้นธุรกิจไง) มันก้อจำเป็นจะต้องเต็มอะนะ...
เฮ้อ ส่วนป้านอร์ท เค้าก้อเต็มเหมือนกัน
แต่เค้าชั้นหนึ่ง จะเต็มให้ตายยังไงก้อยังสวยๆใสๆอยู่นะคะ
ผู้โดยกินบ้างประปราย ส่วนใหญ่จะรีบนอนเพื่อตื่นมากินข้าวเช้ามากกว่า
มีคนนึงน่าสงสารมาก
ฮีพูดภาษาอังกฤษ แต่เจือสำเนียงฝรั่งเศสที่หนักมาก
จนดิชั้นฟังไม่ออกว่าเค้าต้องการอะไร
ลองอยู่สิบสี่รอบ จนทั้งคนพูดคนฟังเหนื่อยก้อไม่ได้
เค้าเลยไม่เอาอะไรเลย
มิใยที่ดิชั้นควานหาคนพูดฝรั่งเศสได้มาแปลให้แล้ว
ฮีก้อไม่กิน
ก้อง้อเค้าอยู่นิดหน่อยพอให้เป็นคนดี แล้วก้ออ๊ะ ถามแล้วไม่กิน
ชั้นไมผิดนะยะ...
นอกนั้น ก้อหมดไปกับการนั่งเม้านั่งโม้
ทริปนี้ดิชั้นรับบทชะนีขายของ ก้อต้องมานั่งนับสินค้าของตัวเอง
บันเทิงแปลกๆ
ตอนเช้าก่อนแลนด์ ให้บังเอิ๊ญ เทอร์บูแลนซ์แรงมาก
ขนาดกัปตันต้องประกาศให้ลูกเรือเลิกทำงาน นั่งจุ๊มปุ๊กบนจั๊มซีทไปเกือบชั่วโมงแนะ
จนเกือบหลับ
พอจบกันไป ปรากฏว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาเตรียมตัวเอาเครื่องลงแล้ว
ผู้โดยทั้งลำก้อรอรับประทานอยู่
ก้อเซิ้งกันไปไม่ต้องมองหน้าค่าตากัน
รู้ตัวอีกที อ่าวแม่งแลนด์แล้วนี่หว่า...
ครานี้ สิง่ที่ดิชั้นฝันใฝ่ได้เกิดขึ้น
ปารีสมันเปลี่ยนโรงแรมครับพี่น้อง
อันเก่านี่คือ เก่าจริงๆไม่ติงนังเลย
แต่ดีที่ว่าเตียงนุ่ม เท่านั้นแหละ
อันใหม่นี่คือ โรงแรมแมริออท
ไม่รู้สายการบินมันมีสัญญาอะไรกับแมริออทหรือเปล่า
ทั้งที่แมนเชสเตอร์ มิลาน ซิดนีย์ เมลเบิร์นแล้วนี่มาปารีสอีก
แต่ทุกที่จะเหมือนกันตามแบบแมริออท
คือเตียงและหมอนเริด
ห้องน้ำโอเค
นอกนั้น ไม่มีอ่าอะไรเลย เช่นรูมเซอร์วิส
เมนูบักกรวกมาก
แล้วดั๊นจะรับประทานอะไรในยามยากวะคะ...
อยู่พูลแมนแสนเห่ยยังมีเมนูที่หลากหลายกับปลาทะเลมากกว่านี้
อันนี้ดิชั้นจะออกไปล่าทากมากินยังไม่ได้เลย
เพราะโรงแรมมันโลเคทในสถานที่อโคจรของเหล่าอาหารมากๆ
เอาวะ ไม่เป็นไร อย่างน้อยเราสำรวจลู่ทางเอาไว้ในคราวหน้า
เผื่อจะได้เอาอาหารมาแช่ตู้เย็นกิน แล้วเอากาต้มน้ำที่มีทำมาม่ากินไปพลางๆก่อน
ไหนน้า กาต้มน้ำ...
หลังจากเดินหาไปทั่วห้อง
หรือว่าเค้าแอบไว้ในฝ้าเพดาน
หรือว่าอยู่นอกระเบียง
หรือว่าทากประจำห้องกินไป
หรือ ว่า...
แว้กอะไรอะ
โรงแรมระดับนี้ไม่มีกาต้มน้ำ
มีแต่น้องถังน้ำแข็ง (ที่จะมีทำพระแสงหอยดองอะไร)
เอาวะ บางโรงแรมเค้าก้อไม่มีให้ (เช่น คอนราด ดับลิน)
อย่างน้อยๆเอาอาหารแช่ตู้ก้อได้
ไหนอะ ตุ้เย็น
สิ่งที่เค้าเว้นช่องไว้ใส่ตู้เย็น
มันมิเห็นมีสิ่งใดอยู่เลย
สิ่งใดอยู่ในตู้ มิใช่อยู่ใต้ตั่งเตียง
แต่นี่เช็คแม่งทั้งตั่งเตียง
ไอ้รูโบ๋นั่นคืออะรายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
หรือว่าโรงแรมนี่เค้าหวังจะให้แขกแบกตู้เย็นมาเองวะคะ
เลยอำนวยความสะดวกเจาะเว้นที่วางตู้ไว้ให้...
แม่เจ้า
ดิชั้นติดอยู่ระหว่างความเน่าเฟะและสถุลทรามของโรงแรมเก่า
กับความใหม่สดแต่ไร้สรรพสิ่งของอีโรงแรมแมริอวดนี่...
มีสิทธิ์เลือกไหม พี่น้อง
หรือคนเราไม่ได้ทุกอย่างที่เราต้องการหรอก
โอ้ มันพยายามสอนธรรมะขั้นพื้นฐานให้เหล่าชาวเอทิฮัดหรือไฉน..
ตอนนี้กรูไม่ได้ต้องการธรรมะ
กรูต้องการอาหารและตู้เย็น กาน้ำร้อน
ครือ อย่างน้อยมีสักอย่างดีไหม
คือถ้าจะไม่มีตู้เย็น ก้อน่าจะมีกาต้มน้ำ
หรือถ้าจะไม่มีสองอย่างนั้น ก้อขอเมนูรูมเซอร์วิสเยอะๆดีๆหน่อยไหม๊
ไม่ได้ว่านะคะ
อีแอร์ชอบโรงแรมแมริออทนะ
มันนอนสบายดีมาก
ติดใจตั้งกะเริ่มๆบินแล้ว
แต่นี่มันมากเกินไปไหม๊
เห้อ....
ช่างมัน เรามานัดเวลาไปสำรวจเมือง เพื่อถอยน้องหลุยส์ให้เพื่อนสาวดีกว่า
ลูกเรือคนอื่นเค้านัดกันบ่ายโมง
ดิชั้นพยายามตื่นบ่าย ทำตัวเซ้ฟๆ เนียนๆ ลงไปช้าๆ
ออกไปเมี่ยงงงงงงงงงงงงงงง เจอพวกแม่งพอดีอีก
ซวยไป ต้องออกไปด้วยกัน
เป็นการออกไปด้วยกันที่ดิชั้นพยายามบอกพวกเค้าว่าดิชั้นจะไปซื้อของ
ไม่ไปชมเมืองด้วยหรอกนะ...
พวกนั้นก้อไม่ฟังกัน
จนกระทั่งรถไฟ มา
สายที่จอดรออยู่แล้วเป็นแบบจอดทุกสถานี
กว่าจะถึงในเมืองพอดีกรุงศรีฟื้นตัวมาเป็นเมืองหลวง
ดิชั้นเลยจะรออีกฝั่ง
ที่จะมาช้ากว่าเกือบสิบนาที แต่มันจอดแค่สามสถานีไงคะ
พยายามบอกคนอื่นมันก้อไม่ฟัง
บอกว่ามันเหมือนกันนิ ไม่เห็นต่าง
ไอ้เราก้อแบบ มันต่าง ฮ่วย ดูกันไม่เป็นก็อย่าเบ่งสิวะคะ
ก้อเลยบอกว่าก้อแล้วแต่ ไม่เชื่อก้อไปเถอะ
ชั้นจะรอคันใหม่
พวกเค้าก้อจากไป
เราก้อโล่งว่ากำจัดได้แล้ววุ้ย
พอรถดิชัน้มา กะลังจะก้าวขาเดินไปขึ้น
อีพวกนั้นเดินกรูลงมา บอกว่าเปลี่ยนใจแล้วจะไปกับเรา...
เฮ้อ บางทีการสละลูกเรือชาติอื่นเป็นสิง่ที่ทำได้ยากยิ่งจริงๆ
เราเลยทิ้งเค้าลงก่อนหนึ่งสถานีซะงั้นแหละ
จะทำไม....
ขากลับหิวโฮกมาเลย
เพราะในเมืองร้านอาหารจีน ญีปุ่นหรืออะไรที่มันน่ากินทั้งหลาย
มันปิดตอนบ่าย
แต่ดิชั้นไปตอนบ่าย
ไม่เหลืออะไรเลย เลยจำใจต้องกินน้องไก่ย่างอะไรไม่รุ้แทน
เฮ้อชีวิต....
ขากลับก้อวิ่งไปเล่นมาจนแลนด์อาบู้อย่างสันติสุขอยู่กับชาวโลกได้
สักที... เหนื่อยมาก TrackbacksWeblogs that reference this entry
|
|
|
